Spannende verhalen: Nico Venema

Als er één medewerker bij VSE spannende verhalen te vertellen heeft, dan is het wel Nico Venema. Zijn taak? Het inbedrijfstellen van de installaties. En omdat hij dat doet op de meest afgelegen en bijzonder locaties, overal ter wereld, zijn de omstandigheden waaronder hij dat doet, soms wel heel bijzonder.

Venema is meer op reis dan thuis. “Ik ben bijna nooit in Nederland aan het werk. Die verdeling die maak je nou eenmaal zo, omdat ik geen jonge kinderen thuis heb, maakt het mij niet uit.” Als we hem spreken is hij net terug uit Brazilië. “Op de locatie waren ze nog niet helemaal klaar met aansluiten op de afgesproken dag, dus ik heb nog even van het strand kunnen genieten,” lacht hij.

Venema is productspecialist software en elektrische installaties. Hij legt uit hoe dat in zijn werk gaat, dat inbedrijfstellen. “We werken bij VSE volgens standaarden, dus wie het project hier ook gemaakt heeft, ik kan er altijd heel snel mee uit de voeten. Natuurlijk zijn de details bij iedere installatie weer anders, maar de basis is helder. Mijn collega’s maken het in Schoonhoven en ik hoef het alleen maar uit te voeren.” Collega’s stellen soms ook hun eigen projecten in bedrijf, maar Venema is een échte inbedrijfsteller. En dat brengt hem op de meest exotische locaties waar de omstandigheden vragen om een wel zeer hoge mate van zelfredzaamheid.

Opzichter
“Soms vraagt de klant mij ook als opzichter voor het totale aansluiten en installeren. Als dat het geval is, dan is het inbedrijfstellen helemaal een koud kunstje. Dan weet je al precies hoe alles aangesloten is, en kun je gelijk beginnen met het testen. Is dat niet het geval, dan moet je eerst heel veel nalopen.”

“Als de supervisie door de klant zelf is gedaan, dan begin ik met te kijken hoe ver het gehele proces is gevorderd. Per etappe is er een I/O check nodig: is alles goed aangesloten volgens tekening? Die check doe je zonder spanning op schakelaars en sensoren. Als dat allemaal werkt, dan mag de spanning erop en worden eerst de plc’s, de schermen, het ethernet en de modules gecontroleerd waarna de echte I/O check kan gebeuren. Werkt dat allemaal, dan controleer ik de motoren op vermogen, stel ik de motorgroepen in en daarna de frequentieregelaars.”
“Dan is het tijd om de handbediening te testen: werkt alles, zijn de draairichtingen goed, zijn de veiligheidscircuits in orde. En dan pas wordt de automaatmode getest, volgens de functionele specificaties. Waar nodig worden er dan nog aanpassingen gedaan, om aan die functionele specificaties te voldoen, en er komen op dat moment nog weleens extra wensen van de klant om de hoek, vaak kleinigheden hoor.”

Ik heb echt een wereldbaan!

Korte lijnen
Venema legt uit hoe het werken voor VSE hem bevalt. “Het is een klein bedrijf met een echte familiesfeer en hele korte lijnen. De klanten zijn super tevreden omdat we snel inspringen op wijzigingen. Dat waarderen ze heel erg: met één telefoontje en soms een foto ter ondersteuning, worden dingen heel makkelijk geregeld. De dag daarna hebben klanten vaak al een nieuwe tekening in huis, zodat alles direct weer klopt. De documentatie moet natuurlijk ‘as built’ zijn en niet ‘as planned’.
Hoe lang hij bezig is met inbedrijfstellen, dat is van geval tot geval verschillend. Logisch is natuurlijk dat dat afhangt van de kwaliteit van de voorbereidingen ter plekke, maar ook of het een losse machine betreft, of een hele lijn. “Als alles meezit, lukt een complete inbedrijfstelling in veertien dagen, maar in Brazilië, waar ik net ben geweest, daar liep het wel heel soepel en waren we binnen een week klaar.”

Jongensboek
Zijn avonturen tijdens zijn klussen, daarmee kun je een heel spannend jongensboek vullen. Zo was hij vorig jaar zes weken in Nigeria. “Daar zat je opgesloten in een Guest House met prikkeldraad eromheen en voortdurend vijf man bewaking. Dat zijn wel omstandigheden waar je je op in moet stellen. En als we overdag naar de fabriek gingen, dan ging dat met een politie-escorte. En dan gaat het helemaal niet over een spannende fabriek hoor, het was gewoon een veelgebruikt voedingsproduct, niets bijzonders. En toen ik daar kwam, was het aansluiten nog niet klaar. Er was gewoon te weinig kennis voorhanden. Toen ben ik voor het laatste deel gevraagd als opzichter.”

Venema past zich soepel aan zijn omgeving aan en heeft snel een goed contact met de mensen op locatie. Hij weet hoe hij mensen voor zich wint en krijgt daardoor heel veel gedaan. “Het mooie is dat je vaak met een heel internationaal gezelschap in zo’n Guest House zit. Mensen met verschillende projecten en je krijgt een leuk contact met veel van hen. Je moet je toch zelf redden, want tolken zijn er niet, maar vaak werk je voor vaste klanten, dat maakt het ook weer heel erg leuk.” Soms is het wel erg spartaans, zo horen we: “In Rusland lag buiten sneeuw en was er geen verwarming in de fabriek. Er was geen eetruimte, geen toilet, dan is het echt wel improviseren. Je komt echt van alles tegen en het is wel belangrijk dat je zelf heel sociaal bent en goed met mensen om kunt gaan. Want wat je geeft krijg je terug. Ik zit heel vaak bij mensen thuis heerlijk te eten, in plaats van in een hotel. Ik durf wel te zeggen dat dat komt door hoe ik mezelf opstel. Als ik ergens ben, heb ik vaak binnen twee dagen de sleutel in mijn zak.”

Kennis
“Ik ben dan wel degene die het meest in het buitenland zit, maar ik heb veel contact met mijn collega’s. We delen kennis met elkaar en na afloop van een reis deel in mijn ervaring met hen. Het is belangrijk dat we van veel merken diverse platforms beheersen, zowel van plc’s als motion. En je moet bijblijven, je moet weten hoe de software in elkaar zit. Want vaak zijn de omstandigheden toch nét iets anders dan de functionele specificaties, die je van de klant hebt gekregen.”
“Mijn baan geeft me veel vrijheid, maar ik maak vaak ook wel hele lange dagen. Dagen van tien tot elf uur zijn geen uitzondering. Tegenwoordig doe ik dat zes dagen per week, maar vroeger zelfs zeven dagen. Soms ben ik samen met een inbedrijfsteller van de machinebouwer op locatie, die dan het mechanisch deel voor zijn rekening neemt. Of er ook iets minder leuk is? Voor velen is het lastigste vaak nog wel het eten, maar ik eet alles. Ik probeer alles wat me wordt voorgezet en sommige dingen zijn lekker, andere dingen niet. Geen probleem. Kortom? Ik heb echt een wereldbaan!”